دلبر به من رسید و جفا را بهانه کرد
                        افکند سر به زیر و حیا را بهانه کرد
آمد به بزم و دید من تیره روز را
                        ننشست و رفت و تنگی جا را بهانه کرد
رفتم به مسجد از پی نظاره ی رخش
                        بر رو گرفت دست و دعا را بهانه کرد
آغشته بود پنجه اش از خون عاشقان
                        بستن به دست خویش حنا را بهانه کرد
خوش می گذشت صبوحی ز کوی او
                        بر جا نشست و شستن پا را بهانه کرد
----------------------------------------------------------------

میهمان پریشب برنامه چکاوک (۱۲.۵ تا ۱.۵ بامداد هر شب از شبکه تهران) که نامش را ندانستم شعر بالا را می خواند از یکی از شاعران نا آشنای سبک هندی.  بحث بر سر سیر تغزل در شعر فارسی بود و مرا با اشتیاق تا آخر برنامه بیدار نگاه داشت.  از سنایی که سخن آمد آن غزل معرو فش هم یاد کرده شد که:

عاشق مشوید اگر توانید
                        تا در غم عاشقی نمانید
                        ...............
این است نصیحت سنایی
                        عاشق مشوید اگر توانید