یکم:

چون به نماز می ایستی 
بلندتر می نمایی
چون به نماز می ایستی
تمام خود را به خدا می سپاری
و من تمام تو را نماز می برم
شگفت بت پرستا که منم!

  
تمام تو را با خدا در میان نهادم
نماز تو او را
و تو خود مرا

تو در نماز زیبا تری
و نغمه ات از تبار ترانه هایی است
که جریدگان بر گذرگاه کوهستانها می خوانند
چادر نماز سپید گلدارت
همان بهار شکوفاست  
بر قامت موزون ترین ناربن.

الله اکبر!
نجوای گرم و پاک تو هنگامه می کند 
چندان که وسوسه «خدای تو» شدن را
در کفرگاه دلم بر می انگیزد.

قامت تو
خود نمازی دیگر است
-چون رساترین آیه-
به موزونی و بلندی.

از تو جدا نیستم
نمازهایت را به نیتی دوگانه به جای آر!
که من در توام از شدت خواستن.

چون به رکوع می روی
با زانوان من برخیز
که در تو ایستاده ام  
به هنگام برخاستن

(موسوی گرمارودی)

دوم:

چند روزی اسیر و گرفتار یافتن جا و نقل مکان بودم. آنقدر اذیت شدم که مصمم بر رفتن و بهتر بگویم گریختن شدم. هم آنروزها در پیامکی دو بیتی را برای دوستان ارسال کردم که محمود آنرا به همراه پاسخ بسیار زیبایش در نی نامه اش آورده. علی-که این روزها به جای تخته سیاه در دفتر مشق می نویسد- به طنز گفته بود که: به به چه دو بیت خوبی-بقیه اش را هم بفرست. دو بیت پاسخ داوود را هم می آورم ولی به قول بسیم بیگ سریال «روزی روزگاری» آخرش «مو از این دار و دسته سوا میشم میرم. حالا می بینی!». و اما پاسخ داوود:

حالا که جز سفرت راه چاره نیست
جمعه مرو که کسی در اداره نیست 
یا میروی تو برو در «چاغارجن»
آنجا دگر فلاکت رهن و اجاره نیست

سوم:

این فدائیان ولایت خوب داشت پته رفقای ما را روی آب می ریخت. الان سری به صفحه فخیمه اش زدم دیدم باران آمده و باروتها نم برداشته. احتمالا رفقای معلوم الحال ما سرشان را زیر آب کرده اند.

چهارم:

 شیخ امیر المالزی در مجلسی گفته بود « خداوند دهان شیخ هاشم البریطانی را سرویس کناد که خویش بر شیخ ما عزیز کرده است». شیخ هاشم پاسخ فرستاده بود که « آن کچل هم تو باشی و ما هیچیم». و اینها همه از کرامات شیخ هاشم است. و آن شیخ امیر المالزی خود از اعاظم روزگار باشد  که گویند جوجه ای پروریده است خاطره نویس.

و آن شیخ هاشم را روزی دیدند بر خری سواره می رفت. گفتند :یا شیخ به کجا می شوی؟ گفت :به ماموریت.  گفتند :آن الاغ به کجا می رود؟ گفت : او باز می گردد.